Ακμή

 Η ακμή  είναι ιατρικός όρος που ορίζει νοσήματα των τριχικών θυλάκων και των σμηγματογόνων αδένων του δέρματος.

 Ο τύπος της ακμής που εμφανίζεται στην εφηβεία δεν αποτελεί σοβαρό πρόβλημα για την υγεία, επηρεάζει σημαντικά την εμφάνιση, ενώ μπορεί να προκαλέσει και μόνιμες βλάβες (ουλές), ο τύπος αυτός ονομάζεται κοινή ακμή.Η ακμή είναι η πιο συχνή δερματική πάθηση. 70-95 τοις εκατό των εφήβων έχουν ακμή ιδίως στο πρόσπο και το ανώτερο τμήμα του κορμού. Η ακμή εμφανίζεται στην ηλικία των 15 - 18 ετών.

 Στην πλειονότητα των περιπτώσεων μετά την εφηβεία ύποχωρεί από μόνη της , σε ενά ποσοστό από 2 έως 7 τοις εκατό αφήνει όμως σημαντικές ουλές. Σε 10 τοις εκατό των περιπτώσεων, η νόσος παραμένει μέχρι περίπου το 25ο έτος της ζωής. και ένα 10 έως 30 τοις εκατό των ασθενών απαιτούν θεραπεία με φάρμακα.

Αίτια:

Λόγω της αυξημένης παραγωγής σμήγματος (σμηγματόρροια) και διαταραχής της κερατινοποίηςη στην έξοδο των σμηγματογόνων αδένων σχηματίζονται φαγέσωρες (έμβολα κερατίνης) , η φλεγμονή αυτών δημιουργεί τα "σπυράκια". Η ακμή είναι πολυπαραγοντικό νόσημα με γεννητική προδιάθεση. Έρευνες σε ομόζυγα δίδυμα έδειξε παρόμοιες βλάβες ακμής στο 98 τοις εκατό των περιπτώσεων.

Μυκητιάσεις

 Οι μυκητιασικές λοιμώξεις του δέρματος και των εξαρτημάτων του περιλαμβάνουν τη μυκητίαση του δέρματος, των τριχών και των ονύχων οι οποίες προκαλούνται από μικροοργανισμούς που ονομάζονται μύκητες. Ανάλογα με τον μύκητα που έχει προκαλέσει τη λοίμωξη οι μυκητιάσεις του δέρματος διαχωρίζονται σε δερματοφυτίες, καντιντιάσεις, πιτυροσπορώσεις και ασυνήθεις μυκητιάσεις προκαλούμενες από σπάνια είδη μυκήτων.
Οι δερματοφυτίες προκαλούνται από μικροοργανισμούς που ονομάζονται δερματόφυτα και εισβάλλουν επιλεκτικά στους κερατινιποιημένους ιστούς των ανθρώπων και των ζώων.

 Η ανάπτυξη του μυκήτων ενισχύεται από την επίδραση κάποιων παραγόντων, όπως η λήψη ορισμένων αντιβιοτικών, ο διαβήτης, οι συχνές ενδοκολπικές πλύσεις, το σπιράλ, η εγκυμοσύνη, η ελλιπής υγιεινή και η λήψη κορτιζόνης. Κάποιες μορφές μυκητιάσεων μεταδίδονται μέσω της δερματικής επαφής, μέσω της χρήσης μολυσμένων αντικειμένων, όπως χτένες, πετσέτες, πλάτες καθισμάτων, καθώς και μέσω της θάλασσας ή της πισίνας, εξαιτίας της υγρασίας που ευνοεί την ανάπτυξη των μυκήτων.

Οι κλινικές μορφές μυκητίασης δέρματος ανάλογα με την εντόπιση είναι: 

 Δερματοφυτία τριχωτού κεφαλής
Η κλινική εκδήλωση της νόσου ποικίλει από ήπια απολέπιση έως μια ή περισσότερες αποψιλωτικές πλάκες (πλάκες χωρίς την παρουσία τριχών) ή έντονα φλεγμονώδεις πυώδεις βλάβες.
 

 Δερματοφυτία του γενείου
Προσβάλλει τα γένια των ανδρών. Μπορεί να εμφανιστεί με την μορφή πλακών ερυθρών με απολέπιση, θυλακικών πυωδών βλαβών ή μπορεί να έχει άτυπη μορφή.

 Δερματοφυτία ψιλού δέρματος
Εντοπίζεται σε κορμό, άνω και κάτω άκρα. Χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση ερυθρών πλακών με απολέπιση που έχουν συνήθως στρογγυλό σχήμα. Οι πλάκες αυτές έχουν δακτυλιοειδή εμφάνιση και τάση να επεκτείνονται περιφερικά με ίαση στο κέντρο τους.

 Δερματοφυτία των μηρογεννητικών πτυχών
Χαρακτηρίζει τις δερματοφυτίες οι οποίες προσβάλλουν τις μηροβουβωνικές περιοχές και τους γλουτούς. Εμφανίζεται με τη μορφή μιας καλά αφοριζόμενης ερυθρής πλάκας που αρχικά εντοπίζεται μονόπλευρα, αλλά στη συνέχεια επεκτείνεται αμφοτερόπλευρα. Η επιφάνειά της μπορεί να έχει λέπια ή εφελκίδα και η περιφέρεια να είναι επηρμένη και φυσαλιδώδης.
 

 Δερματοφυτία άκρων χειρών και ποδών

Η δερματοφυτία των άκρων χειρών συνήθως προσβάλλει το δεξί χέρι για τους δεξιόχειρες και το αριστερό αντίστοιχα για τους αριστερόχειρες και διακρίνεται στον υπερκερατωσικό και δυσιδρωσικό τύπο. Ο πρώτος τύπος χαρακτηρίζεται από την παρουσία πολλαπλών μικρών υπερκερατωσικών φυσαλίδων οι οποίες ρήγνυνται και οδηγούν στην εμφάνιση ερυθηματολεπιδώδους πλάκας. Ο δυσιδρωσικός τύπος χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση πολλαπλών διάσπαρτων φυσαλίδων ή πομφόλυγων. Μετά τη ρήξη τους καταλείπουν ροδόχροη, υγροροούσα βλάβη στην περιφέρεια τα οποίας παρατηρείται λεπτή απολέπιση.

Στη δερματοφυτία άκρων ποδών συνήθως προσβάλλονται τα μεσοδακτύλια διαστήματα αλλά σε χρόνιες καταστάσεις είναι δυνατόν να παρουσιαστεί επέκταση σε ολόκληρο το πόδι. Αρχικά στα μεσοδακτύλια διαστήματα υπάρχει κνησμός και ερυθρότητα ενώ στη συνέχεια γίνονται λευκά με διαβρώσεις λόγω της διαβροχής. Αντίθετα ο υπερκερατωσικός και δυσιδρωσικός τύπος εμφανίζονται στα πέλματα με φλεγμονώδεις υπερκαρατωσικές και φυσαλιδώδεις πλάκες αντίστοιχα.

 Ονυχομυκητιάσεις – Δερματοφυτία ονύχων
Χαρακτηρίζεται από πάχυνση των ονύχων (υπωνύχια υπερκεράτωση), αλλαγή του χρώματος του νυχιού και ευθρυπτότητα των ονύχων.

 Ονυχομυκητιάσεις – Καντιντιασική λοίμωξη των ονύχων
Μπορεί να προσβάλει το δέρμα που περιβάλλει τα νύχια (παρωνυχία) ιδιαίτερα σε άτομα που συνηθίζουν να βρέχουν συχνά τα χέρια τους. Εμφάνιση κίτρινης χροιάς στο πλάγιο τμήμα του όνυχα και ονυχόλυση είναι δυνατόν να εμφανιστούν αργότερα. Σπανιότερα η Candida είναι δυνατόν να προσβάλει απευθείας το σώμα του όνυχα.

Έλεγχος Σπίλων

Χαρτογράφιση σπίλων

 

Η δερματοσκόπηση είναι μια ανώδυνη και ακίνδυνη μέθοδος με την οποία εξετάζουμε κυρίως τις βλάβες καφέ χρώματος. Χρησιμοποιούμε αυτήν την μικροσκοπική διαδικασία μεγέθυνσης για να διαπιστώσουμε εάν μια χρωματισμένη περιοχή του δέρματος πρόκειται για κάτι καλοήθεις ή κάτι ύποπτο.

Στην ψηφιακή δερματοσκόπηση δεν δουλεύουμε με ένα οπτικό μικροσκόπιο χειρός, αλλά χρησιμοποιούμε ειδικές ψηφιακές εικόνες. Τη μέθοδο αυτή τη χρησιμοποιούμε όταν δεν σκοπεύουμε να αφαιρέσουμε μία χρ...ωματισμένη βλάβη αμέσως, αλλά θέλουμε να παρατηρήσουμε την περαιτέρω πορεία της ακριβώς.

Χρωματισμένες βλάβες που δεν αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου είναι λιγότερο ύποπτες. Η ψηφιακή δερματοσκόπηση κάνει υπό τυποποιημένες συνθήκες τις παραμικρές αλλαγές ορατές.

Δεδομένου ότι πολλές φορές ύποπτες κρεατοελιές αφαιρούνται χειρουργικά και στη συνέχεια αποδεικνύεται ότι πρόκειται για καλοήθεις βλάβες, η μέθοδος αυτή μπορεί να μας γλυτώσει από περιττές παρεμβάσεις.

 

Καρκίνος του δέρματος

 

Υπό τον όρο « καρκίνος του δέρματος " συνοψίζεται μια ποικιλία διαφορετικών τύπων δερματικού καρκίνου. Ο πιο επίφοβος είναι ο μαύρος καρκίνος του δέρματος , το κακόηθες μελάνωμα . Το μελάνωμα προσβάλλει όλες τις ηλικίες και είναι υπεύθυνο για το μεγαλύτερο μέρος των θανάτων μεταξύ όλων των καρκίνων του δέρματος. Πολύ πιο συχνοί είναι οι λευκοί καρκίνοι του δέρματος, το βασικοκυτταρικό καρκίνωμα, το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα και τα προδρόμα στάδια του, και εμφανίζονται κυρίως στους ηλικιωμένους . Επιπλέον, υπάρχουν και άλλες πολύ σπάνιες μορφές καρκίνου του δέρματος. Άλλες κακοήθεις αλλαγές στο δέρμα μπορεί να αντιπροσωπεύουν δερματικές μεταστάσεις καρκίνων των εσωτερικών οργάνων. Έτσι, μια αλλαγή στο δέρμα μπορεί να οδηγήσει στη διάγνωση ενός μέχρι τώρα άγνωστου μεταστατικού καρκίνου.

 

 

 Βασικοκυτταρικό - Ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα 

 

Ως λευκοί καρκίνοι του δέρματος συνοψίζονται τα βασικοκυτταρικά και τα ακανθοκυτταρικά καρκινώματα. Αμφότεροι τύποι κατάγονται από κύτταρα της ανώτερης στοιβάδας του δέρματος την επιδερμίδα.
Το βασικοκυτταρικό καρκίνωμα είναι συχνό νόσημα των ηλικιωμένων ανδρών. Αλλά και οι γυναίκες και οι νέοι μπορούν να το εμφανίσουν. Εμφανίζεται στη γέφυρα της μύτης και στο υπόλοιπο πρόσωπο. Ένας υπότυπος, το επιφανειακό βασικοκυτταρικό καρκίνωμα εμφανί...ζεται συχνά στον κορμό. Το βασικοκυτταρικό καρκίνωμα αναπτύσσεται αργά, καταστρέφοντας τους υγιείς ιστούς, αλλά δεν κάνει μεταστάσεις, σε άλλα όργανα. . Είναι ένας λαμπερός όζος στο χρώμα του δέρματος, με ευρυαγγείες και περιβάλλεται από πολύ μικρά μαργαριταροειδή οζίδια. Μερικές φορές στο κέντρο δημιουργεί έλκος που αιμορραγεί. Η θεραπεία είναι η χειρουργική αφαίρεση. 
Το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα είναι επίσης μια ασθένεια των ηλικιωμένων ανθρώπων μετά από πολλά χρόνια έκθεση στον ήλιο, και εμφανίζεται στα ιδιαίτερα ηλιοεκτεθειμένα σημεία του πρόσωπου: στα αυτιά, στα κάτω βλέφαρα, στο κάτω χείλος, στο τριχωτό της κεφαλής σε ηλικιωμένους που έχουν χάσει τα μαλλιά τους. Οι προκαρκινικές βλάβες του ονομάζονται ακτινικές υπερκερατώσεις. Είναι επίπεδες, κοκκινωπές βλάβες που ξεφλουδίζουν και προκαλούν ήπια φαγούρα. Κατά τη μετάβαση σε καρκίνωμα παχαίνουν, παίρνουν οζώδη μορφή, και αιμορραγούν. Η θεραπεία είναι η χειρουργική αφαίρεση. Σε αντίθεση με το βασικοκυτταρικό καρκίνωμα μπορεί (εξαιρετικά σπάνια) μέσω της λεμφικής οδού να κάνει μεταστάσεις σε απομακρυσμένα όργανα. Ωστόσο, εφόσον ανιχνευτεί νωρίς θεραπεύεται πλήρως με την αφαίρεση.

 

Κακόηθες μελάνωμα

 

Το κακόηθες μελάνωμα (μαύρος καρκίνος του δέρματος) προέρχεται από τα χρωστικά κύτταρα του δέρματος. Κατά συνέπεια, το χρώμα είναι συνήθως μαύρο, αλλά υπάρχουν επίσης ανοιχτόχρωμες παραλλαγές (αμελανωτικό μελάνωμα), τα οποία είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να ανιχνευθούν. Τα περισσότερα μελανώματα αναπτύσσονται στον κορμό και στα άκρα, μερικές φορές από προ-υπάρχουσες κρεατοελιές, μερικές φορές εκ νέου. Μπορεί ακόμα να εμφανισθούν στο πρόσωπο (ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους), στα ...νύχια, πέλματα, στους βλεννογόνους, στα μάτια. Οι άνδρες και οι γυναίκες προσβάλλονται εξίσου, συχνά μεταξύ 50 και 60 ετών. Ωστόσο, το μελάνωμα εμφανίζεται επίσης σε νέους ηλικίας 16 ετών και άνω. Η επικινδυνότητα αυξάνεται ανάλογα με το πάχος όγκου. Αυτό μετριέται στο ιστολογικό παρασκεύασμα. Σε λεπτά μελανώματα με πάχος όγκου λιγότερο από 1 mm, ο κίνδυνος μετάστασης είναι χαμηλός. Σε παχιά μελάνωμα πάνω από 4 mm από την άλλη, υπάρχει υψηλός κίνδυνος μετάστασης. Σήμερα, τα περισσότερα μελανώματα ευτυχώς διαγγινώσκονται έγκαιρα και με τον τρόπο αυτό απομακρύνονται με ένα μικρό πάχος όγκου. Περίπου 85% των ασθενών με μελάνωμα θεραπεύονται με την πρώτη αφαίρεση.

 

 

Ποιοι πρέπει να υποβάλλονται σε τακτικό έλεγχο σπίλων

 

Αριθμός σπίλων άνω των  50
Οικογενειακό ιστορικό μελανώματος
Ατομικό ιστορικό καρκίνου του δέρματος ή μελανώματος
Ανοιχτός φωτότυπος δέρματος (φωτότυπος 1-2)
Ατομικό ιστορικό ηλιακών εγκαυμάτων, στην παιδική ή την εφηβική ηλικία
Άτομα με γιγαντιαίο συγγενή μελανοκυτταρικό σπίλο
Σύνδρομο δυσπλαστικών σπίλων. 

Κνίδωση / Ατοπική Δερματίτιδα

 Η ατοπική δερματίτιδα, επίσης γνωστή ως ατοπικό έκζεμα, είναι ένας τύπος φλεγμονής του δέρματος (δερματίτιδα). Προκαλεί φαγούρα, ερυθρό, πρησμένο και σκασμένο δέρμα. Διαυγές υγρό μπορεί να βγαίνει από τις βλάβες, οι οποίες παχαίνουν με πάροδο του χρόνου. Η νόσος αρχίζει συνήθως στην παιδική ηλικία και αλλάζει σε σοβαρότητα με την πάροδο των ετών. Στα μωρά κάτω του ενός έτους η νόσος επηρεάζει το μεγαλύτερο μέρος του σώματος στη συνέχεια περιορίζεται  στο πίσω μέρος των γονάτων και μπροστά από τους αγκώνες. 

 Στους ενήλικες τα χέρια και τα πόδια είναι οι πιο συχνά πληγείσες περιοχές. Το ξύσιμο επιδεινώνει τα συμπτώματα και τα άτομα που νοσούν  έχουν αυξημένο κίνδυνο λοιμώξεων του δέρματος. Πολλοί άνθρωποι με ατοπική δερματίτιδα αναπτύσουν αλλεργική ρινίτιδα ή άσθμα. Τα αιτία είναι άγνωστα, αλλά περιλαμβάνουν τη γενετική προδιάθεση, δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, περιβαλλοντικές εκθέσεις, και ανωμαλίες στη διαπερατότητα του δέρματος. 

 Σε όμοιους δίδυμους υπάρχει πιθανότητα 85% να πάσχουν και οι δύο. Άτομα που ζουν σε πόλεις και ξηρά κλίματα επηρεάζονται πιο συχνά. Η έκθεση σε ορισμένες χημικές ουσίες ή το συχνό πλύσιμο των χεριών επιδεινώνει τα συμπτώματα. Το στρες μπορεί να κάνει χειρότερα τα συμπτώματα αλλά δεν είναι η αιτία. Η νόσος δεν είναι μεταδοτική. Η διάγνωση  βασίζεται στην κλινική εικόνα. Άσθένειες που πρέπει να αποκλειστούν πριν γίνει η  διάγνωση είναι η δερματίτιδα εξ επαφής, η ψωρίαση, και  ησμηγματορροϊκή δερματίτιδα. 

 Η θεραπεία περιλαμβάνει την αποφυγή πραγμάτων που επιδεινώνουν την νόσο, καθημερινά μπάνια με εφαρμογή μιας ενυδατικής κρέμας στη συνέχεια, κρέμες στεροειδών όταν υπάρχει έξαρση, και φάρμακα για την φαγούρα. Τη νόσο επιδεινώνουν ρούχα από μαλλί, σαπούνια, αρώματα , το χλώριο, η σκόνη και ο καπνός του τσιγάρου.

 Η φωτοθεραπεία μπορεί να είναι χρήσιμη σε μερικούς ανθρώπους. Στεροειδή χάπια ή αναστολείς της καλσινευρίνης τοπικά μπορεί περιστασιακά να χρησιμοποιηθούν εάν άλλα μέτρα δεν είναι αποτελεσματικά. Αντιβιοτικά από το στόμα θα χρειασθούν σε μία βακτηριακή επιλοίμωξη. Διαιτητικές αλλαγές χρειάζονται μόνο εάν υπάρχει υποψία τροφικής αλλεργίας. Η ατοπική δερματίτιδα επηρεάζει περίπου το 20% των ανθρώπων σε κάποια στιγμή στη ζωή τους.  Είναι πιο συχνή σε παιδιά μικρότερης ηλικίας. ενώ δεν υπάρχει φυλλετική προτίμηση.

 

Συμπτώματα

 

Τα βρέφη που έχουν ατοπική δερματίτιδα,  έχουν συχνά ξηρό και φολιδωτό δέρμα που καλύπτει ολόκληρο το σώμα, εκτός ίσως από την περιοχή της πάνας, έντονα κνησμώδες και ερυθρό,συνήθως στο πρόσωπο και στις εκτατικές επιφάνειες των χεριών και των γλουτών. Στα βλέφαρα σημεία όπως η Dennie-Morgan υποκόγχια πτυχή, υπο-ωτική σχισμή, περικογχική μελάγχρωση. Μετα-φλεγμονώδη υπέρχρωση στο λαιμό δίνει την κλασική εμφάνιση «βρώμικου λαιμού». Λειχηνοποίηση, εκδορές και διάβρωση στον κορμό μπορεί να υποδεικνύει δευτερογενή μόλυνση.

 

 

Αίτια

Η αιτία της δεν είναι γνωστή, αν και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις γεννητικής προδιάθεσης, και κάποιες ενδείξεις ότι το μεγάλωμα των παιδιών σε αποστειρωμένες συνθήκες , ότι την ενθαρύνοει. Πολλοί άνθρωποι με νόσο Alzheimer έχουν οικογενειακό ιστορικό ατοπίας. Ατοπία είναι μια άμεση εμφάνιση αλλεργικής αντίδρασης (τύπος αντίδρασης 1 υπερευαισθησίας) όπως το  άσθμα, και οι τροφικές αλλεργίες, και η ατοπική δερματίτιδα.Το 2006 ανακαλύφθηκε ότι μεταλλάξεις στο γονίδιο που είναι υπεύθηνο για την παραγωγή φιλαγγρίνη αυξάνουν  σημαντικά τον κίνδυνο για την ανάπτυξη ατοπικής δερματίτιδας. Δύο μεταλλάξεις βρέθηκαν ότι επηρεάζουν περίπου το 5% των ανθρώπων στη Δυτική Ευρώπη που μπορεί να διαταράξει την παραγωγή της φιλαγγρίνης. Η Φιλαγγρίνη είναι μια πρωτεΐνη που παίζει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση του νερού στην κερατίνη στιβάδα. Οι άνθρωποι που έχουν αυτές τις μεταλλάξεις έχουν συχνά ξηρό δέρμα. Η  φιλαγγρίνη παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της επιφάνειας του δέρματος ελαφρώς όξινη, ως εκ τούτου, δίνοντας αντιμικροβιακή δράση. Σύμφωνα με την υπόθεση της υγιεινής, όταν τα παιδιά έχουν μεγαλώσει εκτίθενται σε αλλεργιογόνα στο περιβάλλον σε νεαρή ηλικία, το ανοσοποιητικό τους σύστημα είναι πιο πιθανό να τα ανέχονται, ενώ τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε ένα σύγχρονο περιβάλλον "υγιεινής" είναι λιγότερο πιθανό να εκτεθούν σε αυτά τα αλλεργιογόνα σε νεαρή ηλικία, και, όταν τελικά εκτίθενται, να αναπτύξουν αλλεργίες. τα παιδιά με κακές συνθήκες υγιεινής είναι σε χαμηλότερο κίνδυνο για την ανάπτυξη α.δ. , όπως είναι τα παιδιά που πίνουν μη παστεριωμένο γάλα. Η έκθεση σε ακάρεα σκόνης πιστεύεται ότι συμβάλλει στον κίνδυνο ενός ατόμου για την ανάπτυξη α.δ..Μια διατροφή υψηλή σε φρούτα φαίνεται να έχει προστατευτική επίδραση έναντι στην α.δ.., ενώ το αντίθετο φαίνεται ισχύει  για τα fast food. Η ατοπική δερματίτιδα εμφανίζεται μερικές φορές ταυτόγχρονα με την κοιλιοκάκη και μη κοιλιακή ευαισθησία στη γλουτένη.

 

Αντιμετώπιση

Η ενυδάτωση αποτρέπει την ξηρότητα του δέρματος  και μειώνει την ανάγκη για άλλα φάρμακα. Ατομα που πάσχουν από α.δ.  αναφέρουν ότο βελτίωση της υγρασίας του δέρματος φέρει βελτίωση των συμπτωμάτων. Μπάνιο τακτικά σε χλιαρό ειδικά σε θαλασσινό νερό. Αποφυγή μάλλινων ρούχων. Δίαιτα. Η βιταμίνη D είναι μια αποτελεσματική θεραπεία για την α.δ.. Παραμένει ασαφές εάν η διατροφική πρόσληψη των ω-3 λιπαρών οξέων έχει ένα σαφή προληπτικό ή θεραπευτικό ρόλο, ή αν τα οξέα η-6 λιπαρά επιδυνώνουν τις  ατοπικές νόσους. Αρκετά προβιοτικά φαίνεται να έχουν θετική επίδραση με μια βελτίωση 20%  ΗΣε άτομα με κοιλιοκάκη ή μη κοιλιακή ευαισθησία στη γλουτένη, μια δίαιτα ελεύθερη γλουτένης βελτιώνει τα συμπτώματά τους και αποτρέπει την εμφάνιση νέων κρουσμάτων. Τοπικά κορτικοστεροειδή, όπως η υδροκορτιζόνη έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά στη α.δ..Αν η θεραπεία με τοπικά κορτικοστεροειδή και ενυδατικά αποτύχει, βραχυχρόνια θεραπεία με  αναστολείς της καλσινευρίνης, όπως tacrolimus ή pimecrolimus μπορεί να δοκιμαστούν. Μια πιο νέα μορφή θεραπείας περιλαμβάνει την έκθεση σε υπεριώδη ευρεία ή στενή ζώνη (UV) φωτός.

Ψωρίαση

Η ψωρίαση που στην αρχαιότητα λανθασμένα ταυτίζοταν με την ψώρα, είναι μία μη μεταδοτική, χρόνια φλεγμονώδης νόσος του δέρματος. Επιπλέον δυνητικά προσβάλλει και άλλα όργανα (συστηματική νόσος), που επηρεάζει κυρίως τις αρθρώσεις και τους παρακείμενους μαλακούς ιστούς, τα μάτια, το αγγειακό σύστημα και η καρδιά. Μπορεί να οδηγήσει σε διαβήτη και εγκεφαλικό επεισόδιο. Εκδηλώνεται με λεπιδώδεις πλάκες συνήθως στα γόνατα, τους αγκώνες στο τριχωτό της κεφαλής και περιπρωκτικά. Συχνά προκαλεί έντονο κνησμό, και  αλλαγές στα νύχια. Παγκοσμίως περίπου δύο εκατομμύρια άνθρωποι πάσχουν από ψωρίαση. Η αιτιολογία της ψωρίασης είναι πιθανώς πολυπαραγοντική (κληρονομική προδιάθεση, αυτοάνοση αντίδραση) και δεν είναι πλήρως κατανοητή .Η 29η Οκτωβρίου είναι η παγκόσμια ημέρα ψωρίασης.

 

ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

Οι ψωριασικές βλάβες έχουν συνήθως μονόμορφη εικόνα. Συνήθως πρόκειται για κοκκινωπές , σφαιροειδείς νησίδες ελαφρώς επηρμένες από το γειτονικό υγειές δέρμα. Αυτές οι βλάβες εντοπίζονται κατά προτίμηση στο τριχωτό της κεφαλής, τους αγκώνες, επιγονατίδες και γύρω από τον ομφαλό και τον πρωκτό, στον κόκκυγα και στις αρθρώσεις και κάτω από το λοβό του αυτιού. Το τριχωτό δέρμα της κεφαλής είναι η πιο συχνά προσβεβλημένη περιοχή του δέρματος, τόσο στις νεανικές μορφές καθώς και στους ενήλικες. Η βαρύτητα της πάθησης καθορίζεται κυρίως με το σκορ PASI. Η συναισθηματική επιβάρυνση των ψωριασικών ασθενών έχει υποτιμηθεί, σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, είναι της τάξης των ασθενών με καρδιακή προσβολή. Πολλοί πάσχοντες βιώνουν τη νόσο τους, με σοβαρά προβλήματα της προσωπικής ποιότητας ζωής. Νιώθουν κοινωνικά απομονωμένοι, υποφέρουν από χαμηλή αυτοεκτίμηση και συχνά κατάθλιψη.

 

Τύποι ψωρίασης:

 

Τύπου Ι (60-70% των περιπτώσεων) εκδηλώνεται πριν από την ηλικία των σαράντα, έχει οικογενή επίπτωση, και η εξέλιξη της είναι πιο σοβαρή από ό, τι η τύπου ΙΙ. Συχνά πρώτη εκδήλωση της ψωρίασης είναι η σταγονοειδής ψωρίαση, η οποία συχνά εμφανίζεται μετά από λήψη φαρμάκων (β-αποκλειστές, λίθιο, ανθελονοσιακά, κλπ) ή μετά από  στρεπτοκοκκική λοίμωξη. Στη συνέχεια μπορεί να εξαφανιστεί ή να συγχωνευθούν οι βλάβες και να πάρουν την μορφή της κοινής ψωρίασης.

Τύπου ΙΙ (30-40% των περιπτώσεων) μόνο μετά την ηλικία των σαράντα, συνήθως συνοδεύεται από ψωρίαση νυχιών ή ψωριασική αρθρίτιδα. Δεν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό, και συχνά έχει ηπιότερα συμπτώματα.

Τύπος Zumbusch (0.5-2.5% των περιπτώσεων)  προσβολή του δέρματος με φλύκταινες , ειδικά μετά την ηλικία των 50 ετών, σπάνια νωρίτερα.Οι λόγοι για αυτή τη γενικευμένη μορφή ψωρίασης είναι ακόμη σε μεγάλο βαθμό άγνωστοι.Η κλινική πορεία χαρακτηρίζεται από οξύ πυρετό. Μέσα σε λίγες ώρες αναπτύσσονται  αρχικά στα σημεία  επαφής του δέρματος (π.χ. κάτω από το στήθος) και αργότερα γενικευμένα, εκτεταμένο ερύθημα με φλύκταινες, οι οποίες μπορούν να συνενώνονται. Μέσα σε 24 ώρες, ο αριθμός των λευκοκυττάρων αυξάνεται, η περιεκτικότητα σε ασβέστιο μειώνεται, καθώς και η περιεκτικότητα της αλβουμίνης στο πλάσμα του αίματος. Στην πορεία υπάρχει έντονος  πυρετός και γενικευμένες φλύκταινες.

Γενικευμένη φλυκταινώδης ψωρίαση:  Xωρίς θεραπεία η συγκεκριμένη μορφή ψωρίασης είναι επικύνδινη για τη ζωή, μπορεί να ενεργοποιηθεί  και από καλλυντικά.

 

Φλυκταινώδης ψωρίαση παλαμών και πελμάτων

  •   Τύπος Barber: Καλή γενική κατάσταση, οι φλύκταινες είναι μόνο στα χέρια και στα πόδια.

  •   Acrodermatitis suppurativa Hallopeau: Οι φλύκταινες που βρίσκονται στα άκρα (δηλαδή: δάχτυλα στα χέρια και  τα πόδια, τη μύτη, το πηγούνι, τα φρύδια και τα ζυγωματικά), ιδιαίτερα στα δάχτυλα.

Θεραπεία 

 Σύμφωνα με εκτιμήσεις το ένα τέταρτο των ασθενών με ψωρίαση λόγω δυσαρέσκειας σχετικά με τις θεραπείεςδεν επισκέπτονται  γιατρό.  Αυτό οφείλεται σε ελλειπή ενημέρωση των γιατρών και των ασθενών σχετικά με τις θεραπείες αλλά και τη εξέλιξη της νόσου, και οδηγεί σε καθυστερημένη, εσφαλμένη ή ανεπαρκή θεραπεία που είναι και αναποτελεσματική. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η ψωρίαση είναι  ασθένεια με γεννητική προδιάθεσηκαι το γεγονός ότι γονιδιακή θεραπεία δεν είναι ακόμη διαθέσιμη και οι υπάρχουσες  θεραπείες  απλώς ανακουφίζουν από τα συμπτώματα. Επιπλέον, όπως με όλες τις ασθένειες με σταδιακή εξέλιξη και αυθόρμητη βελτίωση  είναι δύσκολο να γίνει διάκριση εάν η βελτίωση οφείλεται στη θεραπεία ή στη φύση της νόσου.

Διατροφή : Σε ορισμένες περιπτώσεις, υπάρχει μία σχέση μεταξύ της ψωρίασης και κοιλιοκάκη. Η δίαιτα ελύθερη γλουτένης στην κοιλιοκάκη, ανακουφίζει από τα συμπτώματα της ψωρίασης.

Ψυχοσωματική προσέγγιση : Δεδομένου ότι η ψωρίαση επιδεινώνεται σε πολλές περιπτώσεις ψυχικού στρες, θεραπείες που αποτρέπουν το στρες ή βελτιώνουν την ψυχική διάθεση, έχουν θετική επίδραση στην ψωρίαση. Γενικά η αποδοχή της νόσου είναι ένας σημαντικός παράγοντας για την αντιμετώπιση της ψωρίασης.

Τριχόπτωση / Αλωπεκία

 Η τριχόπτωση, επίσης γνωστή ως αλωπεκία ή φαλάκρα, αναφέρεται σε μια απώλεια των τριχών από μέρος της κεφαλής ή του σώματος. Τις περισσότερες φορές αναφερόμαστε στο τριχωτό της κεφαλής. Η βαρύτητα της τριχόπτωσης μπορεί να ποικίλλει από μια μικρή περιοχή στο κεφάλι μέχρι και να καταλαμβάνει ολόκληρο το σώμα. Συνήθως δεν υπάρχει φλεγμονή ή ουλοποίηση. Η τριχόπτωση σε μερικούς ανθρώπους προκαλεί σοβαρό ψυχολογικό στρές. Οι συχνότεροι τύποι περιλαμβάνουν: ανδρογεννητικού τύπου αλωπεκία, γυναικείου τύπου ανδρογενετική αλωπεκία, γυροειδής αλωπεκία, και διάχυτη αλωπεκία. Η αιτία της απώλειας τρίχας στην ανδρογεννητική αλωπεκία είναι ένας συνδυασμός κληρονομικότητας και ανδρικών ορμονών, η αιτία της γυναικείας τριχόπτωσης είναι ασαφής, η αιτία της γυροειδούς αλωπεκίας είναι αυτοάνοση, και η αιτία της διάχυτης αλωπεκίας είναι συνήθως ένα σωματικά ή ψυχολογικά αγχωτικό γεγονός . Η διάχυτη αλωπεκία είναι πολύ συχνή μετά την εγκυμοσύνη. Λιγότερο συχνές αιτίες της τριχόπτωσης χωρίς φλεγμονή ή ουλές περιλαμβάνουν το τράβηγμα των μαλλιών, ορισμένα φάρμακα, συμπεριλαμβανομένων της χημειοθεραπείας, το HIV / AIDS, ο υποθυρεοειδισμός, και ο υποσιτισμός συμπεριλαμβανομένης της ανεπάρκειας σιδήρου. Αιτίες της τριχόπτωσης που εμφανίζεται με ουλές ή φλεγμονή περιλαμβάνουν τη μυκητιασική λοίμωξη, τον ερυθηματώδη λύκο, την ακτινοθεραπεία, και την σαρκοείδωση. Η θεραπεία της τριχόπτωσης μπορεί απλά να περιλαμβάνει την αποδοχή της κατάστασης. Θεραπευτικά μπορεί να δοκιμαστει φαρμακευτική αγώγη με μινοξιδίλη ή φιναστερίδη, και η χειρουργική επέμβαση μεταμόσχευσης μαλλιών. Η γυροειδής αλωπεκία μπορεί να αντιμετωπιστεί με ενέσεις στεροειδών στην πληγείσα περιοχή αλλά αυτές πρέπει να επαναλαμβάνονται συχνά για να είναι αποτελεσματικές. Η τριχόπτωση είναι ένα κοινό πρόβλημα, σην ηλικία των 50 επηρεάζει περίπου το ήμισυ των ανδρών και το ένα τέταρτο των γυναικών. Περίπου 2% του πληθυσμού αναπτύσσει γυροειδή αλωπεκία κάποια στιγμή.Τα συμπτώματα της τριχόπτωσης περιλαμβάνουν απώλεια μαλλιών σε μπαλώματα συνήθως σε κυκλικά σχέδια, πιτυρίδα, δερματικές βλάβες και ουλές. Η γυροειδής αλωπεκία (ήπια - μέση) προκαλεί  τριχόπτωση συνήθως σε ασυνήθιστες περιοχές π.χ. φρύδια, πίσω μέρος του κεφαλιού ή επάνω από τα αυτιά όπου συνήθως η ανδρική φαλάκρα δεν την επηρεάζει. Στην απώλεια μαλλιών ανδρογεννητικού τύπου, η απώλεια και λέπτυνση ξεκινούν από τους κροτάφους και το στέμμα και είτε μενει στάσιμη είτε προχωρά προς τα πίσω. Στον γυναίκειο τύπο η τριχόπτωση εμφανίζεται στη μετωπιαία και βρεγματική χώρα. Οι άνθρωποι έχουν μεταξύ 100.000 και 150.000 τρίχες στο κεφάλι τους. Κατά μέσο όρο χάνονται 100 τρίχες καθημερινά, για να διατηρηθεί ένας φυσιολογικός όγκος, τα μαλλιά θα πρέπει να αντικαθίστανται  με τον ίδιο ρυθμό με τον οποίο χάνoνται. Τα πρώτα σημάδια της αραίωση των μαλλιών είναι συχνά περισσότερες τρίχες στην βούρτσα μετά το βούρτσισμα ή στη λεκάνη μετά το λούσιμο.

Δερματικές παθήσεις 

Η  κυστική ακμή προκαλείται από τις ίδιες ορμονικές ανισορροπίες που προκαλούν τριχόπτωση, και σχετίζεται με την παραγωγή διϋδροτεστοστερόνης. Η σμηγματορροϊκή δερματίτιδα, μια κατάσταση κατά την οποία μια υπερβολική ποσότητα σμήγματος παράγεται και συσσωρεύεται στο τριχωτό της κεφαλής  είναι επίσης ένα σύμπτωμα ορμονικών ανισορροπιών, όπως είναι ένα υπερβολικά λιπαρό ή ξηρό δέρμα της κεφαλής. Και οι δύο μπορεί να προκαλέσουν αραίωση των μαλλιών. Ψυχολογικός παράγοντας Η αραίωση των μαλλιών και φαλάκρα προκαλούν ψυχολογικό στρες λόγω της επίδρασής τους στην εμφάνιση. Τα μαλλιά θεωρούνται ένα σημαντικό μέρος της συνολικής ταυτότητας: ιδιαίτερα για τις γυναίκες, αντιπροσωπεύουν τη θηλυκότητα και την ελκυστικότητα. Οι άνδρες συνδέουν τα πλούσια μαλλιά με τη νιότη και σθένος. Η τριχόπτωση που προκαλείται από χημειοθεραπεία προκαλεί μη αναστρέψειμες αλλαγές στην αυτο-αντίληψη  για την εικόνα μας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι ασθενείς δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους (Alexithymia) και μπορεί να είναι πιο επιρρεπείς στην αποφυγή οικογενειακών διαφορών.

Ανδρογενετικού τύπου  Αλωπεκία

Το 95% των περιπτώσεων αλωπεκίας στους άνδρες. Τα μαλλιά υποχωρούν από τις πλάγιες πλευρές του μετώπου και / ή αραιώνουν και στην περιοχή που είναι γνωστή ως «κορυφή». Όσο προχωράει η πάθηση γίνονται πιο έντονες, έως ότου τελικά συναντηθούν, αφήνοντας ένα  δακτύλιο μαλλιών γύρω από το πίσω μέρος του κεφαλιού σχήματος πετάλου. Η συχνότητα της φαλάκρας διαφέρει από πληθυσμό σε πληθυσμό και βασίζεται σε γενετικό υπόβαθρο. Περίπου ένας στους τέσσερις άνδρες θα έχουν αισθητή απώλεια μαλλιών από την ηλικία των 30 ετών, και το ποσοστό αυτό αυξάνεται σε δύο στους τρεις άνδρες από την ηλικία 60. Σε σπάνιες περιπτώσεις, η ΑΑ μπορεί να αρχίσει ήδη από την ηλικία 12. Το πιο πιθανό είναι ότι πολλαπλά γονίδια συμβάλλουν προς την κατεύθυνση της ΑΑ, το πιο σημαντικό από τα οποία φαίνεται να είναι το γονίδιο ανδρογόνων υποδοχέων, που βρίσκεται στο χρωμόσωμα Χ (που κληρονομείται από τη μητέρα). Στο παρελθόν πίστευαν ότι η φαλάκρα κληρονομείται από τον παππού της μητέρας. Ενώ υπάρχει κάποια βάση για αυτή την πεποίθηση, τώρα γνωστό ότι και οι δύο γονείς συμβάλλουν στην πιθανότητα τριχόπτωσης. Ο δε εκλυτικός παράγοντας είναι η ορμόνη διυδροτεστοστερόνη. 

Μυρμηκιές

Η μυρμηκία είναι ένα μικρό, τραχύ εξόγκωμα που μοιάζει με κουνουπίδι ή είναι ατόφιας σύστασης. Εμφανίζεται συνήθως με τα χέρια ή τα πόδια  αλλά  και σε άλλες περιοχές.  Προκαλείται από μια ιογενή λοίμωξη, και συγκεκριμένα οφείλεται σε κάποιους υπότυπους του ιού των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV), όπως και τα κονδυλώματα. Υπάρχουν τουλάχιστον 10 τύποι μυρμηκιών, η πιο συχνοί είναι ως επί το πλείστον αβλαβείς. Μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο και συνήθως εισέρχονται στο σώμα σε μια περιοχή με λύση της συνέχειας του δέρματος (μικροτραυματισμοί μη ορατοί με γυμνό μάτι). Δεν προκαλούν ενοχλήσεις , εκτός εάν εμφανισθούν σε περιοχές που φέρουν βάρος.

 

 

 

 

ΤΥΠΟΙ

Κοινή μυρμηκία. (verruca vulgaris) Οι κοινές μυρμηγκιές είναι ανώδυνα, καλοήθη εξογκώματα με αγριωπή επιφάνεια. Οφείλεται στους HPV υπότυπους 2 και 4  επίσης στους 1, 3, 26, 29, και 57 και άλλους.

Μυρμηκιά των πελμάτων. (verruca plantaris) Η πελματιαία μυρμηγκιά είναι ένα επώδυνο εξόγκωμα που εμφανίζεται στα σημεία πίεσης του πέλματος και χαρακτηρίζεται από μικρά μαύρα στίγματα.Οφείλεται στους HPV υπότυπους 1 (πιο συνηθισμένο) 2, 3, 4, 27, 28, και 58 και άλλους.

Ομαλές μυρμηκιές (verruca plana) Mικρές επίπεδες μυρμηκιές στο χρώμα του δέρματος, μπορεί να εμφανιστούν σε μεγάλους αριθμούς, συχνά στο πρόσωπο, το λαιμό, τα χέρια, τους καρπούς και τα γόνατα. Οφείλεται στους HPV υπότυπους 3, 10, και 28.

Νηματοειδής μυρμηκία (verruca filiformis). Mακριές λεπτές μυρμηκιές , στο πρόσωπο κυρίως περιοφθαλμικά και περιστοματικά.

Περιονυχια μυρμηκιά, ένα σύμπλεγμα σε μορφη κουνουπιδιού που εμφανίζεται γύρω από τα νύχια.

 

Θεραπεία

 

Kερατόλυση των νεκρών κυττάρων  του δέρματος με σαλικυλικό οξύ, ιμικουιμόδη, κανθαριδίνη, ΔΝΨΒ, ή φορμαλδευδη. Συχνά ή θεραπεία ενισχύεται με μηχανική απολέπιση με λίμ αή νυστέρι
Ηλεκτροκαυτηριασμός, η θεραπεία ενδείκνυται γιά όλουε τους τύπους μυρμηκιών.
Κρυοχειρουργική ή κρυοθεραπεία, η οποία περιλαμβάνει το πάγωμα των μυρμηκιών (με υγρό άζωτο). Κατά μέσο όρο 3 με 4 θεραπείες απαιτούνται για τις μυρμηγκιές σε λεπτό δέρμα. Σε σκληρό  δέρμα, όπως στα πέλματα απαιτούνται δέκα ή περισσότερες θεραπείες. 
Λέιζερ χρωστικής παλμού ή διοξειδίου του άνθρακα (CO2) λέιζερ.

Τα CO2 λέιζερ λειτουργούν με επιλεκτική απορρόφηση από τα μόρια του νερού. Τα λέιζερ χρωστικής παλμού είναι λιγότερο καταστροφικά και πιο πιθανό οι βλάβες να επουλωθούν χωρίς ουλές. Το CO2 λέιζερ λειτουργεί με την εξάτμιση και την καταστροφή των ιστών και του δέρματος, μπορεί να είναι επώδυνο, γι αυτό απαιτεί τοπική αναισθησία και δεν αφήνουν ουλές, όταν χρησιμοποιούνται σωστά. Η θεραπεία με λέιζερ χρωστικής ουσίας τοπική αναισθησία. Απαιτεί 2 έως 4 θεραπείες, αλλά μπορεί να είναι και πολλή περισσότερες για ακραίες περιπτώσεις. Απόσταση 10-14 ημερών απαιτείται μεταξύ των θεραπειών.

Πιεστικός επίδεσμος πάνω στη μυρμηκιά.

 Ο μηχανισμός δράσης αυτής της τεχνικής παραμένει άγνωστος. Παρά τις πολλές κλινικές μελέτες, τα στοιχεία για την αποτελεσματικότητα της θεραπείας με πιεστικός επίδεσμο είναι ασαφή. Παρά τα ασαφή αποδεικτικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητα, η απλότητα της μεθόδου και οι  περιορισμένες παρενέργειες της, μας αποτρέπουν στο να την απορίψουμε.

© 2016, dermavlachou.gr  Mε την επιφύλαξη παντός δικαιώματος | σχεδιασμός & ανάπτυξη :MF LOG
  • Y1ND3Fu
  • google
Dr. Vlachou Terpsichori
 
 
 
Η ιατρός Βλάχου Τερψιχόρη εκπαιδεύτηκε κι ολοκλήρωσε την ειδικότητα της Δερματολογίας - Αφροδισιολογίας στο Γ.Ν.Α. "Ο Ευαγγελισμός".
                                περισσότερα
Ερμού 28 και Κάτω Πύλης 3, πλατεία ΕΛΤΑ, Χαλκίδα Ευβοίας
Τηλ: +30.22210.23355
                    &
        +30.6948.839.721
Mail: terpsichoriv@yahoo.gr